Neyin Nefesi

Bir rüzgâr geçer içimden,
Adı konmaz, sesi duyulur…
Sanki kamışlıktan koparılmış bir neyim ben,
Her boşluğumdan Sen üflersin huzuru.

Yanışım ateş değil,
Kül de bırakmaz ardında;
Bu, kalbi arıtan bir sıcaklık,
Dokundukça çoğalan bir sır gibi.

Geceler secdeye varmış gökyüzü kadar derin,
Yıldızlar bile fısıldar adını.
Ne ayrılık korkusu;
Çünkü bilirim,
Damla denizi aramaz,
Zaten denizin içindedir.

Ey gönlüme nefes olan,
Beni bana bırakmayan güzel Kudret…
Yak beni, ama merhametinle;
Öyle yak ki
Işığım başkalarına da yol olsun.