Merhamet Yoksunluğu mu, Yoksa Cahillik mi?

Hayvanlar ve insanlar arasında bir bağ vardır ya hani, benim de bir kurt köpeği ile dostluğum olmuştu yıllar, yıllar önce. Yedi, sekiz yaşlarındaydım o zamanlar. Köydeki komşumuzun oğlu küçücük bir kurt köpeği yavrusu almıştı jandarma karakolundan. Çok tatlı ve sevimliydi.

Bizim ev ile onların evi birleşikti ve kapıları bizim evin önünden geçiyordu. O zaman küçüktü yavru köpek. Evin bahçesinde boş boş geziniyordu. Ben de onu ara sıra ziyaret eder, severdim. O da bana alışmıştı zamanla. Üzerimdeki kıyafetim hakiki deriden yapılmış, kışlık, içi yünlü cepken tarzı bir elbiseydi. Yavru kurt köpeği elbisemi koklar, ısırır, benimle oynamak isterdi. Beraber oyunlar oynayıp eğlenirdik.

Sonra aradan günler, aylar ve yıllar geçti; yavru köpek büyümüştü. Artık onu evin arka kısmındaki bir barınağa hapsetmişlerdi. Onu eskiden olduğu gibi sık sık göremez olmuştum. Sadece tahtadan yapılan kapının aralığından izlemekle yetiniyordum.

O artık büyümüştü ve saldırgan olmaya başlamıştı. Sürekli havlıyor, hiç susmuyordu. Tabii köy yerinde o zamanın şartlarında köpeği sahiplenen ailede köpeğin aşılarını takip eden hiç kimse yoktu. Ya da kimse aşısının olduğunu bilmiyordu.

Günler geçtikçe zavallı hayvan daha çok saldırgan olmaya başlamıştı. Zaten dar olan barınakta bir sağa, bir sola koşuyor, kendini yerlere ve duvarlara vurarak kendine zarar veriyordu. Her gün onu üzülerek izliyor ve hâline acıyordum.

Nihayetinde evin babası kararını vermiş ve ortancıl oğlu Ramazan’a “köpeği vuracaksın” demişti. Ben, okuldan gelir gelmez köpeğin yanına koştum. Köpeği vurmak için hazırlıklar çoktan başlamıştı. Ramazan eline pompalı tüfeğini almış, hazır bekliyordu.

Babası köpeğin kapısını açtı ve köpek hızla kaçmaya başladı. Arkasından Ramazan ve babası da koştu, ben de peşlerinden koştum. Köpek evlerden epeyce uzaklaştı; orman tarafına doğru koşuyordu. Ramazan tetiğe basacağı ânı bekliyordu.

Sonunda beklenen an gelmişti. Ramazan tetiğe bastı ve köpek vuruldu. Birkaç cıyaklama sesi eşliğinde ağaçların arasına doğru yuvarlandı.

İşte o an ben de yıkılmıştım. Merhametin ve vicdanın nerede olduğunu düşündüm. Kendimi çok kötü hissediyordum, çok üzülmüştüm. Bu kadar basit olmamalıydı bir cana kıymak, bir canı yok saymak. Bu kadar kolay olmamalıydı birkaç günlük heves için o yavruyu yuvasından ayırmak.

Merhamet yoksunluğu mu, yoksa cahillik mi? Bilemiyorum değerli dostlar, bilmiyorum.

En güzele emanet olun efendim.